Արցախի զբօսաշրջութեան եւ մշակոյթի զարգացման գործակալութիւնը յայտարարութիւն է տարածել, որում, մասնաւորապէս, ասւում է.
«Հայոց ցեղասպանութեան 111-րդ տարելիցին ընդառաջ արձանագրում ենք, որ ադրբեջանական օկուպացիոն վարչակազմը Ստեփանակերտում ոչնչացրել է Սուրբ Աստուածամոր Հովանու եկեղեցին։
Սա պարզապէս եկեղեցու քանդում չէ։ Սա նոյն քաղաքականութեան շարունակութիւնն է, որը մէկ դար առաջ յանգեցրեց Հայոց ցեղասպանութեանը։ Այսօր այն դրսեւորւում է նոր ձեւերով՝ որպէս մշակութային ցեղասպանութիւն եւ հայրենիքի ջնջման ծրագրուած գործընթաց, որի նպատակն է Արցախում հայկական պատմական յիշողութեան, մշակոյթի եւ հոգեւոր ներկայութեան վերջնական վերացումը։ Քանդւում են ոչ միայն շէնքեր, այլեւ ժողովրդի ինքնութիւնը, անցեալը եւ ապագայի իրաւունքը։
Այս պայմաններում անթոյլատրելի է Հայաստանի Հանրապետութեան իշխանութիւնների գրեթէ լիակատար լռութիւնը։ Երբ քանդւում են մեր սրբավայրերը, լռութիւնը այլեւս չէզոքութիւն չէ — դա դառնում է համակերպում կատարուող յանցագործութեանը։
Նոյնքան ամօթալի եւ վտանգաւոր է միջազգային հանրութեան, ինչպէս նաեւ մշակութային ժառանգութեան պահպանութեամբ զբաղուող միջազգային եւ մասնագիտացուած կառոյցների լռութիւնը։ Այս լռութիւնը ոչ միայն չի կանգնեցնում յանցագործին, այլեւ խրախուսում է նոր յանցագործութիւններ՝ ստեղծելով անպատժելիութեան մթնոլորտ։
Հայաստանի Հանրապետութեան իշխանութիւնները պարտաւոր են անյապաղ եւ յստակ քաղաքական գնահատական տալ այս բարբարոսութեանը, հրապարակայնօրէն դատապարտել Արցախում մշակութային ժառանգութեան ոչնչացման քաղաքականութիւնը եւ ձեռնարկել գործուն դիւանագիտական քայլեր՝ միջազգային հարթակներում բարձրացնելու այդ հարցը։
Միեւնոյն ժամանակ պէտք է յստակ արձանագրուի՝ Արցախի հայ բնակչութեան վերադարձի իրաւունքը իր հայրենիք անքակտելի է եւ չի կարող կասկածի տակ դրուել։ Մշակութային ժառանգութեան ոչնչացումը ուղղուած է նաեւ այդ իրաւունքի մերժմանը՝ յիշողութեան վերացման միջոցով խափանելով ժողովրդի վերադարձի հնարաւորութիւնը։
Սուրբ Աստուածամոր Հովանու եկեղեցին, կառուցուած 2000–2007 թուականներին, հանդիսանում էր Ստեփանակերտի կարեւորագոյն հոգեւոր կենտրոններից մէկը։ Այն վերականգնում էր դարաւոր եկեղեցական ներկայութիւնը այն տարածքում, որտեղ դեռեւս XIX դարի վերջից գործող եկեղեցին խորհրդային տարիներին փակուել էր եւ վերափոխուել աշխարհիկ շինութեան։ Նորակառոյց տաճարը դարձաւ հաւատքի վերածննդի, յիշողութեան պահպանման եւ հայկական ինքնութեան շարունակականութեան կենդանի խորհրդանիշ։
Այսօր դրա ոչնչացումը հերթական դրուագն է նոյն ողբերգական շղթայի, որը մէկ դար առաջ սկսուեց ցեղասպանութեամբ եւ այսօր շարունակւում է մեր աչքի առաջ՝ ուղղուած ոչ միայն քարերի, այլեւ ժողովրդի յիշողութեան, արժանապատուութեան եւ իր հայրենիքում ապրելու եւ վերադառնալու իրաւունքի դէմ»:
