արտաքին քաղաքականութիւնը եւ ԱԳՆ–ն եղել են «նահատակուելու նախարարութիւն», իսկ հիմա Հայաստանը «նահատակուելու քաղաքականութիւնից» անցում է կատարում «ապրելու քաղաքականութիւն»։ Այս մտքի հեղինակը Հայաստանի «ապրելու քաղաքականութիւն» վարող նախարար Արարատ Միրզոյեանն է։
Պարզւում է, որ երբ Հայաստանի արտաքին քաղաքականութիւնն ապահովում էր Հայաստանի արժանապատիւ սուբիեկտութիւն Արցախի հակամարտութեան կարգաւորման գործընթացում, ինչպէս նաեւ ռեգիոնին առնչուող գործընթացներում, պաշտպանելով Հայաստանի իրաւունքներն ու ինքնութիւնը, եւ հաւաքական իմաստով՝ արժանապատւութիւնը, դա՝ «նահատակութիւն» էր, իսկ երբ Հայաստանն անձնատուր է լինում Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի պատկերացումներին, դրանց հետ Հայաստանի հաշուին պայմանաւորուածութիւններ կնքող աշխարհաքաղաքական կենտրոնների պատկերացումներին, դա՝ «ապրել» է։
Ընդ որում, որպէս «ապրելու քաղաքականութեան» օրինակ Արարատ Միրզոյեանը ներկայացնում է դիւանագիտական աշխատանքի շնորհիւ հայկական դեղձն Օման արտահանելը։ Ինչ խօսք, պետական մեծ ձեռքբերում է։ Ըստ ամենայնի, եթէ յաջողուի դեղձից բացի Օման արտահանել նաեւ սալոր կամ ձմերուկ, ապա Միրզոյեանը կարող է յայտարարել, որ «նահատակուող պետութիւնից» Հայաստանը վերածել են «ապրող գերտէրութեան»։
44–օրեայ պատերազմի առաջին ժամերին եւ օրերին, այն ժամանակ Ազգային ժողովի նախագահ Միրզոյեանը հրապարակել էր վարչապետ Փաշինեանի նկարն ու «խորհուրդ» էր տալիս «չշշկռուելէ գերագոյն գլխաւոր հրամանատարի հարցում։ Այդ պատերազմի հետեւանքով Հայաստանը՝ ներառեալ Արցախը, պաշտօնական տուեալով ունի գրեթէ 4 հազար զոհ։ Հետագայ երեք տարիներին եղաւ եւս մի քանի հարիւր զոհ։ Պարզւում է, մի ամբողջ սերնդի նահատակելը՝ «ապրելու քաղաքականութեան», ադրբեջանական բենզինը Հայաստան բերելու եւ հայկական դեղձն Օման արտահանելու դիւանագիտական նուաճման համար էր։
ՅԱԿՈԲ ԲԱԴԱԼԵԱՆ
«Առաւօտ», 17 Սեպտեմբեր 2026
