Լեւոն Պարոնեան
Նիկոլ Փաշինեանի վարչակարգը չի ապաւինում միայն քրեական հետապնդումներին, սպառնալիքներին եւ պետական կառոյցների միջոցով գործադրուող ճնշումներին։ Այն ապաւինում է նաեւ խնամքով բեմադրուած հրապարակային երեւումներին։
Ժամանակի ընտրութիւնը հազուադէպ է պատահական լինում։ Այն պահերին, երբ Հայաստանի մէջ կառավարութեան գործողութիւնները պէտք է արժանանան ամենախիստ քննադատութեան եւ ուշադրութեան, նրա ներկայացուցիչները ձգտում են արտերկրում հանդիպումներ ունենալ Սփիւռքի հեղինակաւոր դէմքերի եւ հաստատութիւնների հետ։ Նպատակը այլ պատկեր ստեղծելն է՝ հանդարտութեան, օրինականութեան եւ բնականոն յարաբերութիւնների տպաւորութիւն։
Դրա համար պաշտօնական աջակցութեան յայտարարութիւն անգամ անհրաժեշտ չէ։ Լուսանկարն ինքն է կատարում այդ աշխատանքը։
Հրապարակուելուց յետոյ այն այնպիսի տպաւորութիւն է ստեղծում, թէ մտահոգութիւնները չափազանցուած են, յարաբերութիւնները շարունակում են մնալ ջերմ, իսկ համայնքի յարգուած ղեկավարները պատրաստ են կանգնելու վարչակարգի ներկայացուցիչների կողքին՝ առանց տեսանելի առարկութեան։
Ներգրաւուած անձինք կարող են կարծել, թէ ընդամէնը պահպանում են պաշտօնական արարողակարգը։ Սակայն քաղաքականութեան մէջ ազդեցութիւնը չի որոշւում մտադրութեամբ։ Նա, ով վստահելիութիւն է հաղորդում արհեստականօրէն ստեղծուած պատկերին, կարող է՝ գիտակցաբար կամ անգիտակցաբար, դառնալ վարչակարգի գործած խախտումները քողարկելու փորձի մասնակից։
Ահա թէ ինչու ժամանակի ընտրութիւնը վճռորոշ նշանակութիւն ունի։ Արտակարգ ժամանակաշրջանում տեղի ունեցող սովորական հանդիպումն այլեւս սովորական չէ։ Այն ինքնին դառնում է ուղերձի մի մասը։
Սփիւռքի հաստատութիւններն ունեն հեղինակութիւն, որը կերտուել է սերունդների աշխատանքի շնորհիւ։ Այդ հեղինակութիւնը չպէտք է ծառայեցուի այնպիսի կառավարութեան անցեալն ու գործունէութիւնը մաքրազարդելու համար, որը սեփական երկրում իր գործողութիւններով ի վիճակի չէ նոյնպիսի օրինականութիւն եւ վստահութիւն վաստակել։
Երբ բռնաճնշումներին յաջորդում է արտերկրում արուած ժպտացող լուսանկարը, այդ լուսանկարը պատահական մանրամասնութիւն չէ։ Այն ռազմավարութեան մասն է։
