Էլոն Մասկի աուտիստ որդին հասկացել է մի բան, որը տեխնոլոգիական հսկաները չգիտեին:
Իլոն Մասկը վերջերս առաջ քաշեց մի պատմութիւն, որը պէտք է անհանգստացնի արհեստական բանականութեան բոլոր հսկաներին։
Մասկի որդին՝ Սաքսոնը, աուտիզմ ունի։ Սաքսոնը չէր կարողանում հասկանալ, թէ ինչու են նրանք ռեստորան գնացել։ Նրա համար նա կարող էր տանը նոյն ուտելիքը պատուիրել, ընկերներին հրաւիրել եւ կէս գնով աւելի լաւ ուտելիք ուտել։ Ուրեմն ինչո՞ւ գնալ ռեստորան։ Աուտիստ երեխայի համար, ով աշխարհը տեսնում է լիովին տրամաբանական եւ օբյեկտիւ ձեւով, ռեստորան գնալը թւում էր աւելորդ, քանի որ նրա համար ուտելիքը պարզապէս յագեցման միջոց էր, այլ ոչ թէ սոցիալական եւ մարդկային փորձառութիւն։
«Նա յանկարծ հասկացաւ, որ մարդիկ ռեստորաններ են գնում անծանօթ մարդկանց հետ լինելու համար», — ասում է Մասկը։
Աշխարհը լիովին տրամաբանօրէն եւ օբյեկտիւօրէն տեսնող երեխան վերծանել է մի բան, որի մասին մէզանից շատերը երբեք չէին մտածի հարցնել. մենք սիրում ենք լինել այնպիսի մարդկանց շրջապատում, որոնց երբեք չենք ճանաչի։
Հիմա նայեք, թէ ինչ ենք կառուցել տարիների ընթացքում.
- Սննդի առաքման յաւելուածներ, որպէսզի այլեւս հերթում սպասելու կարիք չունենանք
- Հեռաւար աշխատանք, որպէսզի այլեւս ստիպուած չլինենք գրասենեակը կիսել ուրիշների հետ
- Ինքնասպասարկման դրամարկղեր, որպէսզի մենք նոյնիսկ դրամարկղի աշխատողի հետ խօսելու կարիք չունենանք։
Վերջին 20 տարիների գրեթէ բոլոր նորարարութիւնները հիմնուած են եղել մէկ գաղափարի վրայ՝ մարդկանց միմեանցից հեռացնելը։
Եւ այս բոլոր նորարարութիւնները յաջողութեամբ են պսակուել՝ մինչեւ այն աստիճան, որ միայնութիւնը դարձել է այսօրուայ հանրային առողջապահութեան ամենալուրջ ճգնաժամէրից մէկը։
Սմարթֆոնների ի յայտ գալուց ի վեր դէպրեսիայի մակարդակը գրեթէ կրկնապատկուել է։ Այսօր մարդիկ աւելի քիչ մտէրիմ ընկերներ ունեն, քան անցեալի ցանկացած սերունդ։
Մենք ոչ միայն վերացրինք մարդկային կապի դժուարութիւնները, այլեւ վերացրինք մարդկային կապի մի մասը։
Եւ հիմա այս տեխնոլոգիաների նոր սերունդը ճանապարհին է.
- Արհեստական բանականութիւն, որը պատասխանում է ձեր էլեկտրոնային նամակներին։
- Վիրտուալ ընկերներ, որոնք փոխարինում են իրական զրոյցներին։
- Արհեստական բանականութեան օգնականներ, որոնք մարդկանց հետ շփումը դարձնում են աւելորդ ընտրութիւն։
Նոյն ուղին, ինչ նախկինում՝ մարդկային մարդկային կարիքի աստիճանական վերացումը։
Միայն թէ այս անգամ ոչ թէ անծանօթներն են վերացուելու, այլ հէնց մարդիկ են վերացուելու։
Սրճարանները, որտեղ ոչ ոք քեզ չի ճանաչում, մետրոները, որտեղ մարդիկ լուռ նստում են կողքիդ, եւ ռեստորանները, որոնք քեզ այնպիսի զգացողութիւն են տալիս, կարծես թէ գտնւում ես ուրիշների մէջ՝ առանց որեւէ ծանօթութեան, մարդկային կապի ձախողման նշաններ չէն. դրանք նոյն անտեսանելի համայնքի զգացողութեան մասն են, որը իմաստ է հաղորդում մարդկային կեանքին։
Մեզ պէտք չէն միայն մարդիկ, ովքեր մէզ ճանաչում են,
մենք պէտք է ներկայ լինենք այն վայրերում, որոնք լի են մէզ չճանաչող մարդկանցով։
Սա այն է, ինչ երեխան հասկանում էր ճաշի սեղանի շուրջ, բայց միլիարդաւոր դոլարների ընկերութիւնները դեռ չէն ըմբռնել իրենց տնօրէնների խորհրդի սենեակներում։
Մենք 20 տարի անցկացրինք մի աշխարհ կառուցելով, որտեղ այլեւս անհրաժեշտ չէ «ներկայ» լինել։
Եւ հիմա արհեստական բանականութիւնն աւարտում է այս ուղին։
Բայց ոչ մի տեխնոլոգիայ չի կարող փոխարինել այդ մարդկային զգացողութիւնը՝ անծանօթների մէջ նստած եւ միեւնոյն ժամանակ միայնակ չլինելու զգացողութիւնը։
